• Sammy Mahdi

YOUCA-studenten lopen een dag mee in het spoor van Sammy Mahdi: “Ik was zoals Vincent Kompany”

Vandaag was het YOUCA Action Day. 12 000 Vlaamse en Brusselse jongeren engageren zich vandaag om te werken. Het loon dat ze verdienen gaat naar projecten over de hele wereld die werken rond youth empowerment en gelijke kansen bij jongeren. Studenten Saloua Bedraoui en Idir Gyssens liepen een dag mee in het spoor van Sammy Mahdi en grepen de kans aan om hem enkele persoonlijke vragen te stellen.

U heeft Irakese roots, bent u “in touch” met uw cultuur?

Ik ben nog nooit naar Irak geweest omdat het te onveilig was. Nu is het trouwens nog steeds niet superveilig. Mijn vader heeft altijd al met mij willen gaan maar hij was altijd twijfelachtig, gezien de situatie daar. Ik zou wel graag willen gaan maar het probleem, mijn grote frustratie, is dat ik de taal niet beheers. Dat heb ik mijn vader altijd wel een beetje kwalijk genomen. Hij is de beste papa ter wereld maar het enige wat hij niet gedaan heeft is om mij de taal mee te geven. Nu ken ik slecht enkele scheldwoorden die mijn vader roept wanneer hij boos is.


Welke cultuur overheerste er vooral in uw thuisomgeving?

Het was een goede mix en een grappige combinatie. Mijn mama, afkomstig uit de verre Kempen, had veel structuur. Ze volgde altijd alles op op vlak van school, ze nam me mee naar de bibliotheek. Mijn vader daarentegen wist vaak niet eens in welk jaar ik zat maar hij gaf me dan wel meer de passie mee. Hij was degene die wat vuriger was en die zei ‘ik heb alle vertrouwen in jou, maar je moet hard werken, je moet ver geraken’. Mijn vader is dus vuur en mijn moeder meer de rust. Die twee dingen samen was een toffe mix.


Beschrijf de voetbalspeler Sammy Mahdi eens?

Het grootste voetbaltalent dat ooit verloren is gegaan. Ik was wel de kapitein van de ploeg omdat ik een heel grote winnaarsmentaliteit heb. Ik was altijd de eerste op de training en de laatste die vertrok. Ik was ook graag de aanjager van de groep en de vervanger van de trainer als hij afwezig was. Ik nam alle taken altijd heel serieus. Ik was een centrale verdediger die stiekem altijd middenvelder wou zijn. Ik was zoals Vincent Kompany maar dan met iets minder talent.


Bent u gelovig, zo ja, praktiserend?

Ik ben agnost. Ik denk graag en vaak na over het leven en het hiernamaals. Ik vind dat we dat te weinig doen. We zijn heel vaak met het nu en het alledaagse terwijl we eigenlijk maar tachtig jaar leven. We zijn te weinig bezig met de betekenis van het leven. Ik ben dus heel graag bezig met spiritualiteit en mijn ouders hebben daar nooit echt een label opgeplakt. Ik had op jonge leeftijd wel altijd vragen en ik wist niet goed waar ik nu eigenlijk bijhoorde. Dat label is niet relevant, ik wil mezelf vooral kunnen aankijken in de spiegel en trots zijn. Ik ben daarom dus niet echt zoekende naar een geloof en ik wil ook niet bij een bepaalde groep horen. Ik heb dan het gevoel dat ik mezelf beperk.


Ik las dat één van uw grote dromen is om ooit een roman uit te brengen. Van waar die droom en passie voor literatuur?

Ik kan mijn emoties soms beter kwijt in een tekst. Dat is mijn mama haar schuld (lacht). Toen ik klein was nam mijn mama mij veel naar de bibliotheek. Daardoor vond ik literatuur altijd heel interessant. Het is de beste manier voor mij om mijn emoties over te brengen. Ik wil graag een verhaal schrijven waarmee ik mensen kan overtuigen en raken in hun hart.


Als ik soms eens de reacties lees onder een facebookpost van een krantenartikel over u worden er veel beledigingen naar uw hoofd geslingerd. Hoe gaat u daarmee om?

Das is moeilijk maar ik ga daar op verschillende manieren mee om. Ik probeer altijd te geloven dat ik iemand kan overtuigen, ook iemand die heel boos is op mij. Ik probeer die persoon dan een spiegel voor te houden door hem vragen te stellen over de manier waarop hij zijn boodschap overbrengt. Ik probeer ook alle reacties van het eerste uur te vermijden.


Is er een speciaal verhaal achter uw hond Pamuk?

Ik was vroeger heel bang van honden. Ik heb dan ooit toch een puppy in huis gehaald. Het is een makkelijk ras en ze is lief. Ik heb haar altijd overal mee. Dat kwam vooral omdat ze in het begin te klein was om alleen te laten, maar het is nadien nooit meer veranderd. Ze stoort niemand en ze slaapt meestal. Het is net zoals een moeder die haar baby overal meeneemt. Ze is een beetje zoals mijn kind en ze maakt me gelukkig.